Nikt nie widział dotąd w naszych stronach smoka.
Znaliśmy tylko legendy z mglistej wyspy Brytanii.
Legendy te wszelako się ziściły.
Siedem smoków, wychowanków czcigodnego Drago,
poddanego króla Garetha, odleciało z Brytanii
i rozpierzchło się po siedmiu morzach.
Jeden z nich wylądował tutaj.
Miał przywrócić nadzieję wyniszczonemu wojną królestwu,
lecz wskutek nieporozumienia został wygnany.
Wkrótce poczęto o nim mówić tylko szeptem,
kojarząc go już zawsze...
ze zdradą.
Królestwo wciąż łaknie jednak nadziei.
Chwilami zaś zdarza się, iż przywraca ją ostatnia osoba,
o jakiej myślimy.
O tutaj.
Dalej, trzeba zaorać ostatni rządek.
Wiem, że ci chłodno, Radu,
ale po kiepskich żniwach jest mało ziarna.
Ważne, by znalazło się w ziemi.
No dalej, Pincu i Radu.
Pomyślcie, jak cieplutko będzie wam w oborze, bez jarzma.
Rozumiem.
Jeśli nie zdołamy zasiać tego, co mamy,
to zjemy was.
Mamo?
Nie!
To już szósty najazd.
Lista z głowy.
Czas się rozejść.
Ruszę na północ.
Werbować.
Ja ruszę z watahą na zachód.
Ja – na południowe pustkowia, przyszykować kryjówkę.
Mnie zostaje wschód.
Uwarzę nowe trucizny.
Za tydzień zbierzemy się i uderzymy znowu.
Król!
Król nadjeżdża!
Jedzie król! Król Razwan!
Król Razwan!
Z drogi! Dajcie królowi przejść!
Wyborne, dziękuję.
Wasza Wysokość, wszędzie słyszy się o głodzie.
Ufamy twej mądrości.
Otwórzże skarbiec, zacznij nawadniać...
Po wsiach grasują zbójcy.
Wpierw uporam się z nimi.
Wezmę jednak twe obawy do serca.
Wasza Miłość.
Miłego dnia.
Królu, me dzieci głodują.
Pola są puste.
Weź te ziarna z królewskich spichlerzy. Będę cierpiał wraz z tobą.
Dziękuję.
Wasza Wysokość! Chcę pomówić z królem.
Już po porze audiencji.
Nie chcę o nic prosić, jeno zgłosić krzywdę.
Po wsiach grasuje banda czterech podłych zabójców.
Król pokarze wszelkich łotrów.
-Wkrótce. -To za późno!
-Spalili sześć wiosek! -Cofnij się, mówię!
Zabili mi krewnych!
Spalili nasz dom. Pragnę się zemścić.
To idź nająć wojownika w oberży.
A teraz wynocha, jeśli nie chcesz wpałętać się do lochu!
Nie zdołam. Mam świetną orientację w terenie.
Ile będziesz się przeglądał?
Racja.
Kupiłbym wszystko.
Żegnajcie.
Będę tęsknił.
Chociaż będziecie razem.
Dobrze, oto twoje dukaty.
Dziękuję.
Nie wiesz może, którędy do oberży?
Tak.
-Jak się macie? -Witaj.
-Ładna bluzka. Nowa? -Dziękuję.
Naprawdę śliczna.
-Na razie. -Pa.
-Ma pan może tojad? -Nie, ani trochę.
-W ogóle? -Przykro mi.
-A korzeń lukrecji? -Korę wierzby.
-Z czego zrobię lek na ból? -I makówki.
Wyleczą jesienny kaszel?
-Młodzieńcze? -Przepraszam.
Po ile śliwki?
Przepyszne.
-Oano! -Idę, ojcze.
Oana.
Przepraszam?
Chciałbym nająć łowcę.
To sami pijacy, skorzy cię okraść.
Jeśli szukasz łowcy, ja jestem najlepszy.
Zwę się Darius.
Szukam łowcy ludzi.
Wiem, by ująć czworo zabójców krążących po wsiach.
Ilu liczy twoja kompania?
Jednego. Pracuję sam.
Chcę opłacić pogoń, nie pogrzeb.
Przez tamtych dzikusów od dwóch tygodni wałęsają się tu
sieroty i zapłakane wdowy.
Wyczekiwałem, aż ktoś zechce to ukrócić.
Nie traćmy czasu. Wynajmij mnie i ruszajmy na łowy.
Te, kwiecisty!
Podbierasz nam zlecenie?
Miło cię widzieć, Igorze.
Skąd myśl, że jest wasze?
Ma nasze dukaty.
Zaiste.
Chciałeś nająć wojów.
Jest nas czterech w cenie jednego.
Ano.
Lepsza oferta.
I nam nie brak piątej klepki.
Nie bez kozery oferta zdaje się wręcz zbyt dobra.
Ej!
Za późno. Oferta nieważna.
Lecz tyle policzymy ci za... poradę.
Zdrowie.
Wybacz, mierzyłem w tę drugą.
Zabić go!
Jednak pragniesz zwiedzić loch.
Twoją dłoń wezmę!
Zatrzymać ich! Wszystkich!
Ty, tam!
Boże!
Dobrze, już idę!
-Chodźże! -Ależ chwileczkę.
A, tak.
-Masz podkowy? -Gotowe.
-Pokaż no je. -Są tutaj.
Zerknijmy.
Oto i one, panowie.
Zapraszam znowu.
W przyszłym tygodniu zapłata.
-Dobrze ci wyszły. -Tak.
Dzień dobry.
Tam do kata!
A ty tu skąd?
Sądzę, że skuszę pana...
Jestem sprzedawcą, nie kupcem.
Nie, chciałbym kupić któryś miecz.
Pragnę pomścić matkę i ojca.
Ujrzawszy, jakie łotry się tu kręcą...
Należy się sześć dukatów.
Otóż żadnych nie mam.
Mam wszelako ziemię.
Cztery hektary nad rzeką.
Ledwie ci się zarost sypnął.
-Czy umowa stoi? -Nie zaufam na słowo.
Te nie są wiele warte.
Ci chłopi mogą je docenić.
Topisz złom w żelazie.
Podkowy pękną tydzień wcześniej.
Tamci wrócą po kolejne.
Parę słów może zrujnować.
To jak będzie?
Dasz miecz, czy zamienić słowo z nimi?
Szantażujesz mnie.
Targuję się. Wychodzę z ofertą...
Stój. Zamilcz już.
Ten.
Masz.
Nie idź sam, synku.
-Najmij pomoc. -Chciałem.
Nikt jej nie udzielił.
Może on by ci pomógł.
Smok.
Przynieś mu coś, czego pragnie, a może cię wyręczy.
-Istnieje? -Ano.
Lecz ani się waż z nim układać.
Zdradził króla.
Jednak straszny kłopot, to i rozwiązanie straszne.
Tamci nie mieliby szans ze smokiem.
Czego pragnie?
Wręcza mu się worek ziaren.
Dziękuję.
Dobrze mieć druha.
Nie jestem nim.
Inwestuję w ciebie.
I nie pożałujesz.
Mogę sobie wziąć?
Racja. Masz.
Ta jest znoszona. Dałbyś inną?
A co powiesz... na kolejny otwór w głowie?
Już cię nie ma!
Ziarno, tak?
Przepraszam. Witajcie.
Wiecie może, gdzie szukać smoka?
-Ja się z nimi nie zadaję. -Precz stąd!
Co z wami, ludzie?
Przepraszam, wiesz, gdzie znajdę smoka?
Odczep się!
-Tamtędy. -Bardzo dziękuję.
Oby było warto.
Obyś faktycznie istniał.
UWAGA, OTO SMOKA LEŻE.
Wyjdź no, smoku.
Oddawaj to!
Pomagasz ponoć ludziom.
Czasem.
Pomóż mi wytropić czworo zabójców.
Spalili mi dom, zabili rodzinę i wielu innych.
Czy pomożesz?
Znaleźć ich?
Czy zabić?
Jesteś smoczą dziewką?
Dziewką?
Czy noszę sukienkę?
Nie, wybacz. Smoczycą.
Chyba się pomyliłem.
Zadanie to wymaga nie lada brutalności.
Nie przystoi chyba płci pięknej.
Widać, że nie przebywałeś długo wśród smoków.
Cofam to, cofam!
Ludzie. Tacy zarozumiali.
Domagający się zbawienia.
Sami lekceważycie własne rady.
-Że co proszę? -Co?
-Mówiłaś do siebie. -Nieprawda.
Tak?
I znowu.
Cóż. A z kim mam rozmawiać?
Mogłabyś?
I tak bym cię nie pożarła.
Od lat nie jadam mięsa.
Ludzie nosili mi niegdyś przeróżne kosztowności.
Wolałam jednak żywność.
Dziś zaopatrują mnie więc w pożywne ziarno.
Pani smoczyco?
Siveth. Moje imię brzmi Siveth.
Nie wymawiano go od lat.
Ja jestem Lukas.
-Czy umowa stoi? -Nie.
-Co? -Przygłuchy jakiś?
Może zakała rodu.
Dlaczego nie?
Zemsta cię zniweczy i narazi na szwank.
Zginiesz.
Wracaj do orki.
Mam się pogodzić z losem bliskich?
Pogodzenie się z losem to czasem jedyne wyjście.
Udław się.
Gwiżdżę na ciebie. Sam ich pomszczę.
Choćby miało mi to zająć resztę życia.
Znów to samo.
Znowu.
Witaj.
Skąd się wzięłaś?
Cześć, ślicznotko.
Los się do mnie uśmiecha.
Napijesz się?
Jak chcesz.
Ale minę zrobiłeś!
Niczym owieczka na widok rzeźnika!
Boże mój.
Wybacz. Siedziałem tu godzinę.
Ale warto było.
Boże.
Chodź no.
Spokojnie.
Chodź, przyjacielu, przejdziemy się.
A ty, dlaczego nie w lochu? Jak umknąłeś straży?
W drodze fechtunku, zastraszania i chytrości.
Ukryłem się w beczce.
Ale udało mi się zabrać to.
I cię wytropić.
-Tak? -No.
-Jak to zrobiłeś? -Ptaszyna cię wydała.
Nie, poważnie. Kto wskazał ci drogę?
Ptaszyna.
Konkretniej sokół.
Nie szydź ze mnie...
Dalej szukasz kogoś, by znalazł tamtych łotrów
oraz ich pokarał?
-Tak. -Świetnie. Zgoda.
-Stój, to 12 dukatów. -No.
Obecnie najemnik zwykle bierze siedem.
Ja jestem wart 12.
I nie masz zbytnio w kim przebierać.
Dobrze. Osiem.
I po dukacie za każdego schwytanego.
Dwanaście, jeśli się wywiążesz.
Zgoda. Tylko...
przechowam je u siebie.
Trzymaj.
Sprawdźmy no twoje siodło.
Za ciężki ten wór.
-Ej! -Tylko by przeszkadzało.
To pamiątka po matce.
Na łowach się nie przyda.
Głupia.
To tobie będzie lżej.
-Rozdzielili się. -Aha.
Na cztery strony.
Ten w niedźwiedzim futrze ruszył werbować na północ.
Jasne.
Każdy z tych potworów jest owiany złą sławą.
Najlepiej uderzyć, póki są osobno.
To zamek Raznow, to twoja farma, a to – my.
Jesteśmy na północy, więc jedźmy dalej.
Skoro ten duży, Niedźwiedź, werbuje wojów,
na pewno zmierza na Spękane Ziemie.
I?
Do barbarzyńców.
-Spotkałeś ich kiedy? -Nie.
Skądże. Nie miałbyś dziś twarzy.
Dobrze więc.
Niedźwiedź.
Spróbujmy znaleźć go, nim zwerbuje bandę.
A zatem odmówiła?
-Nie dziwię się. -Co wiesz o smoczycy?
Przed laty, gdy byłem malcem...
zepchnął nas z drogi pędzący powóz.
Nasz się wywrócił.
Rodzice zginęli... lecz ja ocalałem.
Gdy już podrosłem,
odszukałem smoczycę, by pomogła ująć winowajcę,
jednak poczwara odmówiła.
-Nieokiełznana klacz. -Przemówię do niej.
Co jest?
No co ci? Chorujesz?
Zgubiłaś podkowę?
Nie wstydźże się.
Dlatego zwiała.
Ma całkiem pusto w głowie.
Odezwał się ten, co gada do konia.
Wróćmy do smoczycy.
Z jej pomocą zdołałbym dopaść jednookiego.
Zostałem mieczem do wynajęcia,
by tacy jak ty nie dzielili mego losu.
Prawie się zgodziła.
Co?
Ten widok.
Przepiękny.
W drogę.
Spękane Ziemie.
Dobrze, tu stajemy.
I do dzieła.
Z czym?
Nauczysz się teraz wywijać tym mieczem,
żebyś sobie palców nie odrąbał.
Ty masz walczyć.
Zbłaźnisz się, to nie wstyd.
-Dziewczyna nie widzi. -Kto?
Tamta ślicznotka z targu. Uganiałeś się za nią.
Nazywa się Oana. Nie uganiałem się.
Tak. Wstydziłbyś się.
Teraz dobądź miecza.
Za wolno. Znowu.
-Dość. -To się pośpiesz.
W końcu naprawdę ktoś ci zagrozi.
Porusz nogami.
Dobrze. Pozycja to podstawa.
Teraz atak.
Nie pchaj.
Tnij.
-Kazałeś ciąć. -Nie tak mocno.
Nieco mniej. O tak.
Dobrze. Świetnie.
Wciąż za mocno.
Spróbuj nieco...
Co?
To nie żarty.
Znakomicie. Dzięki, chłopcy.
Dobrze.
Jechali tędy w drodze na północ,
więc tędy też wrócą.
Zasadzimy się na nich... o tam.
Przepraszam was.
A wspomniały może, kiedy przyjadą?
Nie, dżdżownice nie gadają tyle, co ptaki.
Chodź.
Bierz tę stukniętą szkapę.
Proszę, nie opieraj się. Proszę.
Co poczniemy, jeśli zjawi ich się tam cała setka?
Chcemy tylko Niedźwiedzia.
Wystarczy jeden celny strzał.
Jasne.
A gdy reszta się rzuci?
To w nogi.
Pewnie.
Zaczekamy, gdzie wskazały dżdżownice,
a potem rozjuszymy bandę barbarzyńców
i spróbujemy umknąć im na ich ziemi.
-Brzmi głupio. -I słusznie.
I równie dobrze
mogą teraz łupić kolejną wieś.
Nie płacę ci za siedzenie...
Nie ucz znawcy, co ma robić.
Nie zgłosił się nikt prócz mnie.
Ani tamci pijacy, ani zdradziecka smoczyca.
Nie rozumiesz?
Robię to dla ciebie.
Każdy zwie ją zdrajczynią.
Bo nią jest.
Co takiego zrobiła?
Nie było cię na świecie.
Trwały wojny o ziemię.
Bezprawnie nas najechano.
Nie lękajcie się! Poprowadzę was!
Król Razwan pokrzepiał lud, by zapewnić nam zwycięstwo.
Wtedy zjawiła się ona.
Zaofiarowała pomoc.
Wkrótce króla raniono w bitwie.
Straszliwie.
Według zamorskich legend
smoki mogą użyczyć cząstki swego serca,
by ocalić czyjeś życie i na zawsze dzielić z nim doznania.
Choć obiecała pomóc, a król był na łożu śmierci,
stwierdziła, iż nie zada kłamu naturze.
Lecz król przetrwał.
Wyrzekła się nas w naszej najczarniejszej godzinie, gdy roniłem za was krew!
Zdrada!
Wyrzekli się jej.
I dziś żyje w samotności.
Boże!
Ej, ty! Przestań!
Podła...
Ja ci dam „Ej, ty”.
Stuknięta klacz, mówiłem.
Smoki zmieniają kształt?
Tak. Samce udają skały lub wodę,
a samice – różne zwierzęta.
I dobrze. Inaczej nie uchroniłabym cię
przed kłamstwami, które ten kładzie ci do głowy.
Ja nie kłamię.
Dlaczego tak długo milczałaś?
Nie mam głosu jako zwierzę.
A przemiana... jest męcząca.
Spójrz.
Widzisz?
Aż mi tchu brakuje.
Czyli jednak pomożesz?
Chcę dopilnować, byś nie ucierpiał.
Pragnie ino uspokoić sumienie.
Nie wolno ufać komuś, kto ukrywa swą naturę.
Wręcz przeciwnie.
To dowód, iż umiem dochować tajemnicy.
Niełatwo było słuchać w milczeniu twego bełkotu.
„Jestem wart 12 dukatów”.
„Nie luzuj lejców”.
„Porusz nogami”.
Jak się rządzi. I dąsa.
Mówię poważnie.
Znajdźmy Niedźwiedzia razem.
Nie pomoże ci.
A Niedźwiedź przejedzie tędy.
Damy radę.
Pomogę,
jeśli usłuchasz mojej rady, gdy już ich znajdziemy.
Ostrzegam cię.
Odmówi ci należnej zemsty.
Usłucham.
Nie, nie układaj się!
Mam pracować z nią?
By zwali mnie potem smokolubem?
-Ojej. -Wybieraj.
Zdrajczyni albo ja.
I tak zapłacę. Tylko nas wesprze.
Chodź.
Wybieraj towarzysza, mały.
Kogo wolałbyś u swojego boku,
gdy rzuci się na ciebie stado barbarzyńców?
Dobre pytanie.
Poważnie?
A może tak odłożymy nasze waśnie na bok...
„Zapomnij i żałuj”!
Tak zawsze mawiam.
Ostrzegałem.
Mięsko.
Siveth!
-Co ty robisz? -Ratuję cię.
Mniejsza o mnie. Zamroź ich!
-Nie mogę. -To ich pożryj.
Brzydzę się.
Po oczach!
Oślepić stwora!
Do ataku!
Lukasie!
Przegoniliśmy ich.
Śmierć to paskudny widok, choćby i zasłużona.
Widziałaś to? Niesamowite!
Już myślałem, że zginę,
gdy pękł mi pasek, a on zleciał z wrzaskiem!
I rozbił sobie głowę.
Została trójka.
Co z nim zrobimy?
Obiecałem cię wysłuchać, gdy go capniemy.
Wrócimy do tego później.
Teraz kolej na Wilka.
Tego w kapturze.
Ponoć ruszył z watahą na zachód.
Z pewnością go wytropimy.
Zawiozłabyś mnie tam szybciej.
Spacery są zdrowe.
Liczysz, że sobie daruję, tak?
Jakże miło rozprostować skrzydła.
Jak to jest latać?
Jakby nic mnie nie ograniczało.
Można by spróbować.
Nie całą drogę, ale kawałek.
Dobrze, przelećmy się.
Naprawdę?
Nawet wiem, dokąd.
Polećmy do miasta na ciepły posiłek.
Może powiedzą coś o zwierzętach, które tropimy.
Nie, do miasta nie możemy.
Jesteś wyklęta.
Masz dar przekonywania.
Dlaczego zatem zdradziłaś króla?
To było wieki temu.
Bardziej ciekawi mnie, co mówiłeś o tej... Oanie.
Nazrywaj jej kwiatów.
Kwiaty urzekają dziewczęta.
A ty skąd wiesz?
Oburzyło cię słowo „dziewka”.
Jestem samicą.
Przywiązujemy większą uwagę do piękna wszelkiej maści.
Zmieniasz temat.
Rozumiem, jeśli nie chcesz się tłumaczyć.
Każdy wolałby zapomnieć to i owo.
Nie liczy się, co pamiętamy lub zapominamy.
Najważniejsze jest to, jak spożytkujemy swoje życie.
Rozejrzyj się.
Należy to chłonąć.
Karmić się życiem, nie śmiercią.
Wolałem cię chyba jako klacz.
Skoro lecisz, zrób no jaki zwiad.
Las.
Trzy godziny stąd.
Idealna kryjówka dla wilka.
Jak jest w twoich stronach?
W Brytanii?
Mgliście. Zielono.
Gospodarstwa, jak okiem sięgnąć.
Kochałem nasze.
Matka była taka zabawna.
A ojciec – taki niezdarny.
Tak go ganiła.
Chleba by nie posmarował tak, by nie upadł masłem do dołu.
Byli mi drodzy.
Wiem, że uważasz to za błąd.
Czy nigdy nie pragnęłaś ukarać kogoś
za wyrządzone krzywdy?
Nie należy łaknąć kary.
Ja pragnę żyć szlachetnie.
I pewnego dnia znaleźć się z pobratymcami wśród gwiazd.
Na wieki.
Nie wzgardzę jakąś radosną chwilą.
Lub przyjęciem.
Od lat żadnego nie urządziłam.
Wiem, że cierpisz.
Jednakże zemsta skalać umie nawet najszlachetniejsze serce.
Nie uciekaj, Lukasie!
Te małe fruwadła nie zniosą chłodu.
Pędzę!
Padnij, Lukasie!
Wilki nie lubią, gdy się je chce łowić.
Chciałaś nas podejść, smoczyco?
Dalej już nie zajdziesz!
Nie zbliżaj się, a oszczędzę zakładnika.
Leż.
Bez watahy to nie to samo, co?
Gotów spotkać Niedźwiedzia?
Nie bądź tak żądny krwi.
Żywy przysłuży nam się bardziej.
Doprowadzę was do reszty.
Na razie przeżyjesz.
Bawi cię coś?
Tu się razem ukrywacie?
-W jamie Wężycy? -Ano.
Zaprowadzę cię tam.
-Dlaczego to robisz? -Drzewa...
drażnią mnie w nos.
Nie, po co zabijasz?
Nikt ci niczym nie zawinił.
Ta blizna.
Krzywdzisz z zemsty?
Mojemu oprawcy nie należał się mój skalp.
Skrzywdził mnie, moją siostrę i brata. Odebrałem mu więc życie.
Do dziś to najmilszy dzień, jaki przeżyłem.
Z czasem zabijanie przyjdzie ci łatwiej.
Nie jestem jak ty.
Ktoś jest w domu.
Zróbmy tak.
Ja zawisnę w powietrzu,
zaś Wilk wywabi ich na dwór.
A ja? Nic nie zrobię?
Ty będziesz obserwował. Z góry.
Chcę zejść tam.
A to kto, u licha?
Podążył za nami, rzecz jasna.
Jakiż wścibski.
Co on robi?
Chce się zabić, ot co.
-Wykurzy ich. -Szalony.
Zamkniesz ty się?
Może się udać.
Upuścił miecz.
To ona.
Wężyca.
Oni go zabiją.
Wracając.
Pozbądź się listów.
Spal je!
Ucieka.
Dałbym radę!
Cóż to?
Raczy mi ktoś wyjaśnić?
Tak jak mówiłem.
Umknęliśmy z domu przed wojną.
Z całym dobytkiem.
Powóz wyjechał z tyłu, nawet nie hamując.
Tak mnie znalazła.
I oddała mi pół serca.
Na zawsze zmieniając nasz żywot.
Zdrajczyni i ja...
jesteśmy związani.
Nikt nie wiedział, jak trafiłem do opactwa.
Mnisi pogrzebali mych rodziców.
Każdy sądził, iż zraniłem się w kraksie.
Ja zapamiętałem ino jednookiego.
Nauczyłem się czytać i pisać.
Wiodłem proste życie.
Aż pewnego dnia począłem rozumieć nowy język.
Czułem we krwi odczucia leśnych istot.
Rozumiałem ich głosy i wołania.
Tylko ja znałem ten nowy świat.
Wtem zbudziłem się, patrząc cudzymi oczyma.
Wiedziałem, że to druga istota.
Musiałem ją odszukać.
Wyjaśniła mi, jak ocaliła me życie.
A ja spytałem o tożsamość jednookiego.
Czy pomoże mi go znaleźć i się zemścić.
Znasz już odpowiedź.
Byłeś... taki młody.
Witam.
Zimne ma serce, czyż nie?
Jakie ładne.
No proszę.
Co porabiałeś?
Paliłeś kartki?
Wybacz.
Zepsuliście mój plan.
Ten z wpadnięciem przez dach?
I nie myśl, że nie widzę, jak mnie naśladujesz.
Chodź no.
Przynajmniej nie jesteś do niej zaprzęgnięty niczym bawół.
Czy ja wiem? Chyba miło mieć wspólne serce.
-On to bawół? -Czuć pewną więź.
Czy my?
Czuć stale dwie różne rzeczy?
Dobrze mi, po chwili płaczę,
wściekam się, chce mi się jeść i pić, gorąco mi, zi...
Za to wy się dobraliście.
Jedna zdobycz zamieniona na drugą.
Właśnie, gdzie Wilk?
Mniejsza o niego.
Później ci go wytropię.
Spytajmy lepiej pani łuskowate lico,
gdzie ten czwarty.
Mówiłaś, że przyszykujesz obóz.
Przed spotkaniem?
Czyli Skorpion tu zmierza?
Kochany.
Trzeba było zaczekać, aż się ujawni.
Teraz cię wyczuje.
Skryje się i zaczeka, aż się zapomnisz.
Wskażesz nam go.
Skoro to wszystko, co nam powie,
miejmy to z głowy.
Lukasie, pamiętaj, co mi obiecałeś.
Wróćmy z nią do miasta.
Trafi do lochu.
Będziesz resztę życia żałował, że uciekła ci ta okazja.
Ta wężyca zabiła twych rodziców.
Zaś w mieście zostanie osądzona.
Nie musisz tego robić.
Zrób. Dla nas obu.
Nie słuchaj. Tak się upił, że i ja widzę podwójnie.
Nie.
Użyczyłem ci wzroku tylko ten jeden raz
i prędzej umrę, nim znów to zrobię.
Wiesz co?
Było dać mi umrzeć. Tak tylko przypomniałaś mi,
że zawiodłaś mnie w największej potrzebie.
Ciebie też zawiedzie.
Nie, Lukasie.
Dalej!
Oszczędź ją,
a już zawsze będziesz gonił za własnym jednookim!
Dalej!
To nie był żaden jednooki.
Co?
Tylko król.
Nie ufałam królowi Razwanowi, odkąd przybyłam na te ziemie.
Wojna zbierała krwawe żniwo, lecz jego zwali bohaterem.
Bo i jaki mieli wybór?
Poddani...
Nikt nie wiedział, w jakiej żył rozpuście.
Apelowałam doń o wszczęcie rozmów pokojowych.
Lecz król snuł własną intrygę.
Zapewne wysłał swych ludzi, by rozpętali wojnę.
Dali mu pretekst do ataku.
Nim zdołałam to udowodnić, zapędził się zbyt blisko pola bitwy.
Wieźli go do miasta, oczekując, iż go tam ocalę.
Zepchnijcie ich!
Zepchnijcie ich, mówię!
Ratuj króla.
Daj mi je.
Daj mi je!
Użycz serca! Masz obowiązek!
Wielu pyta, czemu wyrzekłam się króla.
Po prawdzie użyczyłam już swojego serca
komuś, kto bardziej zasłużył na życie.
Tobie.
Jednakże król przeżył.
I wkrótce później
zarzucił mi zdradę na oczach ludu.
Wstyd!
Nie doceniłam jego posłuchu oraz lęku wzbudzonego przez wojnę.
Straciłam zaufanie ludu.
Mogłaś ot tak zgładzić króla.
Nikt nie dałby ci rady.
I zmusić innych do poddaństwa?
Gdy lęk choć raz przyćmi zaufanie, nie ma już odwrotu.
A jednooki?
Powóz, którym wtedy jechali, należał do wroga.
Nosił ich barwy i sztandar.
Tam widniał twój jednooki.
Mówiłaś, że istniał.
Okłamałaś mnie.
Nie, obroniłam.
Gdybyś wiedział, iż winę ponosi król,
poszedłbyś prosto na śmierć.
Wciąż mało ci dowodów?
Dalej.
Cała i zdrowa. Nie poznaję cię.
Tak, jestem odmieniony.
Masz.
Oano!
Idę, ojcze.
Brawo, Dariusie.
Dziękuję.
Zbyt ułożone dla mnie to wszystko.
Dariusie?
Śledziłeś nas pod chatę Wężycy?
Czy śledziłem? Nie.
Uznałem, iż należy... wykonać twe zlecenie.
Jasne. Dziękuję ci.
Po trzykroć.
Pomagałeś mi zawsze,
gdy brakło mi wsparcia. W chacie, na szlaku i w mieście.
Nie brak ci odwagi. Zasłużyłeś.
Oana?
-To się zgadza. -Tak...
Chyba nie chcesz mi nic sprzedać?
-Nie... -Myślałem o Skorpionie.
Jest groźny nawet sam.
Wyjedźmy skoro świt...
Siveth! Wybacz.
Zostaw, Siveth!
Jesteś tego pewna?
Dobrze. Do dzieła.
Za nic się nie uda.
Powtarzaj moje słowa.
Uwiodłaś w życiu kogoś?
-Choćby smoka? -Pewnie.
Kiedy?
Dwadzieścia lat żyłaś w samotności.
Tego się nie zapomina.
Już!
Wpierw jakoś ją pochwal.
Niech poda imię!
Co? Tak, imię.
Zdecydujcie się.
Pochwała, z pewnością.
Halo?
Masz śliczne... okiennice.
Dziękuję.
Dobrze.
Teraz: „Olśniewa mnie twój zapach”.
Olśniewa mnie twój zapach.
Aż tam, na dole?
To chyba masz znakomity węch.
W twych oczach widzę gwiazdy.
I wspaniały wzrok.
No.
Węch, wzrok... Wszystkie zmysły mam niczego sobie.
Ktoś tam jest?
Wyzywam cię na...
Wyzywam cię na... ścisk paszcz.
Nie „szczękościsk”?
Chorujesz?
Chciałem się na ciebie rzucić.
Chciałem... Nic z tego nie będzie.
Jestem Lukas.
Widziałem cię, gdy kupowałaś chwasty na targu.
-Zioła lecznicze. -Tak.
Jesteś zielarką?
A ty?
Ja chciałbym się z tobą przejść.
-Jak tata nas nakryje... -Udam gorączkę.
Umiem symulować torsje.
Boscy jesteśmy, co? Magiczni.
Co za ścisk paszcz?
To takie zaloty. Zaciska się paszcze i...
Starczy. Koniec.
Ojej, jesteś kochany.
Lubisz kwiaty, więc ci kupiłem.
Lubię.
Skąd je masz?
Z targu.
Od sąsiadki.
-Skądże. -Bez dwóch zdań.
Ale ładne są.
-Barwa ci się podoba? -Tak.
Moja ulubiona.
Też uwielbiam czerwień!
Właściwie błękit.
-Co? -Najbardziej lubię błękit.
UDERZYĆ - ZABIĆ - UMKNĄĆ
KRÓL - OPÓŹNIĆ WOJSKA
To słudzy króla.
Nie tak prędko!
No już, no już.
Ty zatem schwytałeś Wężycę?
On i młody chłopak.
Wieśniak.
Jak ją wytropiłeś?
Ptaszyna pomogła.
Ptaszyna?
Słuchaj no, sługusie.
Tylko ja zgarnę uznanie
za ujęcie i posłanie tych zwierząt na rzeź.
W dogodnej dla siebie chwili.
Stań mi znów na drodze, a cię stłamszę.
Trzymać!
No, no.
A ja postawię nieco więcej w kości.
Nie w twarz, co?
Cześć, Siveth.
Tylko nie łudź się, że pobawimy się w aport.
Poszliście ino we dwóch?
-Z tamtym najemnikiem? -Tak.
No i ze smo... moją suką.
Jest naszą tajną bronią.
Tajna czworonożna broń?
To mi się podoba.
-Pewnie jest waleczna. -Ogromnie.
Tam są lochy.
Lada chwila może wyjść tata.
Przyjdziesz jutro na targ?
Opowiem ci o pokrzywach i ostach.
Brzmi wybornie.
Policzki mnie bolą.
Od uśmiechów.
Ależ nie lękaj się.
Lęk zmienia umysł w loch.
-Szyfr? -Ano.
Ten, który pomknął spalić kartki, miał... zbyt drogie szaty.
Takie rozkazy noszą tylko posłańcy króla.
Ci zabójcy...
nie mieli się spotkać, by ustalić plan,
a by...
dostać nowe rozkazy.
Co się stało?
Król wziął mnie na audiencję.
Znów próbowałeś sił sam?
A ty – znów mnie ośmieszasz?
-Chodzi o wikt. -Co?
O braki zapasów.
Lud lęka się głodu.
To zagraża władzy króla.
Lecz można zasiać większy lęk.
Dzięki tym zwojom straci tron.
Lud dostrzeże jego winę i moją rację.
Miałam ją przed tyloma laty.
I kto teraz nie odpuszcza?
Wybacz, że nie wyjawiłam ci prawdy.
Jednakże nie tylko ty cierpiałeś.
Spędziłam na wygnaniu 30 lat.
Przeklinano me imię.
Dziś to się skończy.
Tylko jeśli odzyskamy zwoje.
Zniszczą je, jeśli je znajdą.
Pożar!
Prędko, chodźcie!
Dajcie wody!
Pali się!
Wracaj, chłopaku. Cofnij się.
Ratunku!
-Oano! -Pomocy!
Ugaszone.
-Oano! -Lukasie!
Ktoś uwolnił więźnia.
Miał jakąś laskę. Użądlił ojca w twarz.
Skorpion.
Otruto go. Zdołasz go wyleczyć?
Tak, prędko.
Wy dwaj, weźcie go.
Ruchy!
Chodźcie. Należy zdobyć zwoje i osaczyć króla.
Wężyca i Skorpion umkną.
Zdążymy ich ująć. Słuchaj no.
Gdybym wtedy zabił Wężycę,
nic by się nie stało.
-To przez ciebie! -Darujże.
Nie. Jadę za nimi!
Przyjmują rozkazy od króla. On jest winien.
Nie zwlekajmy, bo możemy już tego nie udowodnić.
Obiecałaś pomóc.
Polecisz?
Nie mogę.
Czyli miał rację.
Nie rozumiesz, iż zwoje są ważniejsze?
Leć.
Przypilnuję go. Leć.
Zacnie. Konia mi ukradł.
Pewnie, że tak.
Co dziś porabiasz?
Jedźmy! Tędy!
Tropy. Są tu.
Mam złe przeczucie. Mogli się zasadzić.
Spytaj ptaszyny.
Widzisz jakieś, mądralo?
Mówię ci, że to wygląda na...
-Tam! -...zasadzkę!
Najemnicy.
Ale nie widzę tamtych dwojga.
Pewnie czmychną, gdy będziemy zajęci.
Dobrze.
Zaraz wyrównam szanse.
Gotowi na porażkę?
To się jeszcze okaże.
Wiedziałem.
Nie!
Co tam masz?
Widzisz pagórek?
Osłaniam cię.
Wdrap się tam,
wsiądź na konia i wracaj do miasta.
Nie zostawię cię tu!
Koniec łowów, mały.
Tu idzie o przetrwanie.
Proszę.
Idź.
Nie.
Błyskotek nie tykaj.
Lukas.
Muszę pędzić do króla.
Zobacz.
Spójrz!
Ujrzyj to!
Siveth.
Nie!
Uwaga!
Dariusie!
Zostałeś sam, najemniku.
Słodki chłopcze.
Na pewno ja zabiłam ci rodzinę?
Kręci się ostatnio tylu łotrów!
Wiem wszystko.
O was, królu i gospodarstwie!
O tak.
Przezacna ziemia.
Chyba tam wrócę.
Chcesz się zabrać ze mną?
Zastąpię ci... twą matkę.
Już lecę.
Zamknij oczka. Dobranoc.
Poddaję się.
Oszczędź mnie, a zdradzę, że to król nas najął.
Kazał zabijać najgłodniejszych.
Najpierw ich.
Rozumiesz mnie, durny jaszczurze?
Lukasie?
Wszystko przeze mnie.
Zemsta skalała moje serce.
Wybacz mi, Siveth.
Moje również, gdy bałam się, że mi cię odebrano.
Możesz je odebrać?
I użyczyć go jemu?
Nie.
Zaniosę was obu.
Będę ci ciążył.
Leć.
Ratuj go.
Wrócę.
Wierzę ci.
Wierzę.
Leć.
Ja lecę.
Tak, lecisz.
Spójrz na gwiazdy, Siveth.
Kiedyś znajdziesz się wśród nich.
Wpatruj się w nie, Lukasie.
Patrz w górę.
Jesteś cały.
Nie lękaj się.
Walczyłeś o życie tygodniami.
Należało wezwać ekspertkę.
Jesteś.
Jak się czujesz?
Tym razem tajna broń ci nie pomoże.
Kłopoty.
Chodź.
Smoczyco!
Znów okrywasz się hańbą, ukrywając złoczyńców.
Jedyny złoczyńca to ty.
A oto i ten młody pokurcz,
który wyręczył łotrów w ucieczce i rozniecił pożar w mieście.
Pożar, który ugasiłam.
Zanotujcie.
Na co zdobędziesz się za kolejnych 20 lat?
Zreperujesz płot lub zdejmiesz kocinę z drzewa?
A może znajdę szlachetnego króla, który strzeże poddanych,
miast wykorzystywać ich do swych niecnych celów?
Dość!
Rozkazuję ci wrócić na wygnanie!
Odsuń się i wydaj tego hultaja!
Jeno ciebie należy tu zatrzymać.
Jesteś w zmowie z łotrami plądrującymi królestwo.
Król?
Mamy jedynie swoje słowa, zdrajczyni.
Jak sądzisz, w czyje uwierzą?
Jego!
Jak to ukartowałeś?
Wysyłałeś zaszyfrowane rozkazy, by posłańcy ich nie rozczytali.
Nosili im komendy do ataku.
Lękając się śmierci,
poddani mniej gorliwie winiliby cię za braki żywności.
Nie rozkazałem tego.
Smoczyca mówi prawdę!
Najeżdżaliśmy, kogo wskazał nam Jego Wysokość.
Całkiem jak przed laty, podczas wojny!
Paru żołnierzy zaczęło odkrywać twe podłości,
a więc roznieciłeś całkiem niepotrzebną wojnę,
by przysporzyć sobie poparcia.
Ja należałem do tych ludzi.
Gotów jest powiedzieć wszystko, by uniknąć stryczka!
Szykować łuki!
Czy ktoś jeszcze zechce zabrać głos?
Przyrzekam go obronić.
Ja dostarczyłem taki zwój.
Jemu.
Ja również.
W imieniu króla!
Do szeregu!
Ja je szyfrowałem.
Przepraszam.
Jestem waszym władcą!
Puszczajże! Straż!
Brońcie mnie! Łapy precz! Jestem...
Puszczajcie!
Jazda, ruszać się!
Uważaj, to boli.
Zuchu mój.
Po tylu latach.
A zatem jesteście...
Drużyną.
Byłby z ciebie kiedyś dobry król.
Nie?
Król Darius?
Król Darius, pryncypał zwierzy.
-Tak. -„Pryncypał zwierzy”?
Teraz brzmi głupio.
Adekwatnie.
Ostatecznie nikt nie głodował.
Siveth postanowiła niegdyś
zjadać zaledwie połowę wręczanego jej ziarna.
Reszta przetrwała w pieczarze.
Była umowa.
Cenna to inwestycja.
Świetna ziemia.
Ale szczerze mówiąc... wolę mieć druha.
Poza tym będziesz kupował podkowy.
Najlepsze.
Nie ze złomu.
Po roztopach pomogliśmy Lukasowi odbudować gospodarstwo,
by mógł zacząć nowe życie.
Gdy jesteśmy sami, smutek wywleka z nas to, co najczarniejsze.
Chodź.
Użyczając innym serca, rozświetlamy mrok.
Zdrowie mojej nowej rodziny.
Daliście mi tyle szczęścia. Jego też życzę wam.
Ale przyjęcie!
Urządzimy jutro kolejne?
Jak mówiłem, nadzieję czasem przywraca nam ostatnia osoba,
którą mamy na myśli.
Nadzieja ta uskrzydla cię wtedy i unosi.
I trzymasz głowę już tylko w górze.
Tekst: Piotr Kacprzak